De week van zorg en welzijn zit er weer (bijna) op. Een week vol prachtige initiatieven en campagnes om de zorgsector naar de mensen toe te brengen. Voor de onbekenden en/of potentieel beginnende werknemer wordt een warm onthaal gecreëerd en een kort beeld geschetst van wat werken in de zorg inhoud of kan houden. Dit jaar werd de week van zorg en welzijn mijns inziens overschaduwd door de heftige berichten in de media. De tekorten die eraan komen, de actieplannen, de nood is zó hoog!

Er is iets wat mij blijft bezighouden. Wat voor mijn gevoel te vaak en te veel genoemd word: de lonen moeten omhoog, het salaris klopt niet in verhouding. Ik ben het er zonder meer mee eens dat een hoger salaris de sector aantrekkelijker maakt en een welverdiende meevaller kan zijn, maar dit zal voor de huidige werknemers (hoogstwaarschijnlijk) niet doorslaggevend zijn om wel of niet in de sector te blijven werken.

Het gros van de medewerkers heeft voor dit vak gekozen omdat ze dit met het hart doen. Is het niet veel schokkender dat veel medewerkers de tijd- en werkdruk als ontzettend hoog ervaren? Hetgeen waarvoor zij voor een baan in de zorg hebben gekozen kunnen ze niet -genoeg- meer doen. Aandacht geven, een luisterend oor bieden, gewoon er zijn op het moment dat er niemand anders is of één van de vele andere manieren om persoonlijke kwaliteit te leveren.

Hier komt de menselijke drijfveer van pas. Intrinsiek; van binnen. Dit werk is meer dan een handeling uitvoeren, de ruimte voor “meer” is zo ontzettend belangrijk. Hoe hou je medewerkers daadwerkelijk gemotiveerd? Mag er nog onderscheid zijn tussen Anita en Stefan in de uitvoering of moet iedereen hetzelfde doen? Dit kan het gevoel geven dat iemand heel vervangbaar en niet zozeer van persoonlijke meerwaarde is. (zie hiervoor ook mijn vorige column)

Déze investering verdient tijd en dus ook geld. Wat zorgt ervoor dat de batterij weer even opgeladen wordt, wat maakt hun werkdag compleet? Elke zorgvrager is verschillend, hier worden zorgplannen en inzet op aangepast. Zou het niet óók andersom kunnen? Wat is de basiszorg waarin je uniform wil en moet zijn, en wat is iemands persoonlijke kwaliteit. Wat vind de medewerker leuk, waar is diegene goed in of zou je hem of haar bij kunnen helpen? Welke rol neemt een leidinggevende/werkgever in in dit proces? Het moet voelen als een geven én nemen, dit moet in balans komen. Wanneer de medewerker meer taken krijgt die bij diegene passen en/of waar diegene van houdt, creëer je meer werkplezier waardoor automatisch de kwaliteit van zorg óók omhoog gaat. Zo creëer je gedeelde verantwoordelijkheid door motivatie die van binnen komt; intrinsiek.

Vind jij dat er meer aandacht moet komen voor jouw persoonlijke kwaliteit? En nog belangrijker; ervaar jij hier voldoende ruimte voor?

Voor dit proces zet ik me in, dit is waar mijn passie voor mensen en voor het werken in de zorg samenkomen. Mocht je hier meer informatie over willen of gewoon van gedachten willen wisselen, mail gerust!

One thought on “In de hectiek rondom de tekorten in de zorg verdient één grote uitdaging meer aandacht

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *